ای       این  غزل از دوست از دست رفته

                          " فروغ دبیری" به یادگار مونده

بیا که دل شده یک مثنوی ترانه ی تو

که   با  نسیم  ببارد  به   آشیانه ی تو

به  انتظار تو  تا   فصل  یادها  رفتم

به جاودانگی  عشق  بی کرانه ی تو

من از صدای علف –از نگاه آبی آب

به  التماس  گرفتم  شبی  نشانه ی تو

تو آن غروب عجیبی که بی تو میشکند

سکوت  آینه ها  در  غم    شبانه ی تو

به  شوق  تو با این حجم تازه میخواند

نگاه   منتظرم   شعر   عاشقانه ی تو

دلم  هوای  تو  دارد  هنوز می دانی

بیا  دوباره  نگیرد  دلم   بهانه ی تو